ઉત્તર

ઉત્તર

- in Navlika
69
0

– નટવર આહલપરા

મનીષા નવા વાતાવરણમાં સેટ થઇ શકી નહીં. નવી કોલેજમાં મન લાગતું નહોતું. અમિતની સાથે કોલેજમાં અભ્યાસ કરવાની અને પ્રવૃત્તિમય રહેવાની જે મજા હતી તેની સરખામણીમાં અહીંની કોલેજમાં જરાય મજા આવતી ન હતી.

આર્ટ ગેલેરીમાં અમિતે બનાવેલા લાકડાના સુંદર શિલ્પોનું પ્રદર્શન ભરાયું હતું. પ્રદર્શનની સફળતામાં અમિતની પ્રેમિકા મનીષાનો પણ ફાળો હતો. કેટલાય ભાવકોએ પ્રદર્શનને નિહાળેલું.
અમિતે ભાવકોના અભિપ્રાય માટે કાઉન્ટર પાસે રજિસ્ટર પણ રાખેલું. ઘણા ભાવકોએ રજિસ્ટરમાં અભિનંદન આપતા અભિપ્રાયો નોંધેલા હતા. અમિતે બનાવેલી શિલ્પકૃતિની પ્રશંસા થઇ અને ઘણી શિલ્પ કૃતિઓનું વેચાણ પણ થયેલું.
અમિતની પ્રગતિથી મનીષા ખૂબ જ ખુશ હતી. અમિત અને મનીષા કોલેજમાં સાથે ભણતાં હતાં. મનીષા કુદરતી રીતે જ અમિતને ચાહતી. પ્રદર્શન પૂરું થયું. અમિત અને મનીષા છૂટાં પડ્યાં ત્યારે ખુશખુશાલ હતાં.
એકાદ અઠવાડિયાની કોલેજની રજા પૂરી થઇ. અમિત અને મનીષા મળ્યાં. મનીષા ચિંતામાં હતી. અમિતે મનીષાને ચિંતા વિશે પૂછ્યું છતાં મનીષા કંઇ બોલી જ નહીં. અમિતે મનીષાને પોતાના સોગંદ ખાઇને મૂંઝવણ કહેવા કહ્યું. મનીષાને થયું કે હવે મારે અમિતને બધી વાત કહેવી પડશે.
‘અમિત! મારા પપ્પાની ટ્રાન્સફર થઇ છે. જે જગ્યાએ ટ્રાન્સફર થઇ છે ત્યાં ક્વાર્ટર પણ મળી ગયું છે. અમારે અઠવાડિયામાં જવાનું થશે.’ બોલતાં બોલતાં મનીષા અટકી ગઇ. તેનો કંઠ ભરાઇ આવ્યો.
મનીષાના મનમાં ક્યાંય ચેન ન હતું. તેને અમિતના વિચારો આવતા હતા. મનીષાના મનમાં વિચારો ઘોળાતા હતા કે અમિતની કલાસાધનામાં ઓટ આવી જશે તો?
મનીષા નવા વાતાવરણમાં સેટ થઇ શકી નહીં. નવી કોલેજમાં મન લાગતું નહોતું. અમિતની સાથે કોલેજમાં અભ્યાસ કરવાની અને પ્રવૃત્તિમય રહેવાની જે મજા હતી તેની સરખામણીમાં અહીંની કોલેજમાં જરાય મજા આવતી ન હતી.
મનીષાએ એકલતાને દૂર કરવા અમિતને પત્ર લખવાની શરૂઆત કરી. સમય પસાર થતો હતો. મનીષા અમિતને પત્રો લખ્યા કરતી હતી. અમિત મનીષાને નિયમિત પત્રો લખતો ન હતો. મનીષાની મૂંઝવણ વધી ગયેલી, છતાં હિંમત હાર્યા વિના અમિતને પત્રો લખતી. એક નહીં, બે નહીં પણ મનીષાએ મોબાઇલ યુગમાં પણ અગિયાર પત્રો અમિતને લખ્યા, છતાં અમિતનો જવાબ આવ્યો ન હતો. મનીષાએ બારમા પત્રમાં અમિતને સ્પષ્ટ લખ્યું. આકરી ભાષામાં લખ્યું. અમિતને વાસ્તવિકતાનું ભાન થાય તેવું પત્રમાં લખ્યું હતું. મનીષાએ પત્રમાં અમિતને જણાવેલ કે, ‘આવતા રવિવારે આપણી કોલેજની ટેલેન્ટ ઇવનિંગમાં મને ગત વર્ષનો બેસ્ટ એકટ્રેસનો એવોર્ડ મળવાનો છે અને હું આવવાની છું. આપણે કોલેજના બસસ્ટોપ પર મળશું.’ ટેલેન્ટ ઇવનિંગ પૂરી થઇ ગઇ. મનીષા બસ સ્ટોપ પર અમિતની રાહ જોતી હતી. મનીષાને તેનો ભર્યો-ભર્યો ભૂતકાળ યાદ આવી ગયો. તેના ગાલ પર શરમની સુરખી છવાઇ ગઇ અને હોઠ ભીંજાઇ ગયાં.
સાંજના સાત થયેલા. મનીષાએ દૂર સુધી રસ્તા પર લાંબી નજર નાંખી. મનીષાને નિરાશ થવાની કે નિસાસો નાખવાની જરૂર ન હતી. ધીમી ગતિએ અમિત હાથ પાછળ રાખીને આવી રહ્યો હતો. સમયસર આવવાની અમિતની અદાને મનીષાએ ઘણા લાંબા સમય બાદ જોઇ.
‘મારા પર ઘણી જ રીસ ચડી હશે ખરું ને, મનીષા?’ અમિતે મનીષાની નજીક આવતાં કહ્યું.
‘અમિત! તને શું થઇ ગયું છે?’ ગુસ્સો વ્યક્ત કરવા માટે પૂછી-પૂછીને મનીષાએ આવો પ્રશ્ર્ન પૂછ્યો. કદાચ મનીષાને અમિત સાથે બોલવું જ નહીં હોય, પરંતુ એ લાગણીના ઊભરાને ન રોકી શકી.
‘મનીષા! મને તો કશું જ થયું નથી. તને મારામાં કશી નવીનતા જણાય છે?’
‘અમિત! હું તારામાં ઘણી જ નવીનતા જોઉં છું. તને સાફ કહી દઉં છું કે હું તને જો ન ગમતી હોઉં અને મારા કરતાં કોઇ સારી છોકરી..!’
‘મનીષા! આ બધું શું છે? તને શું થઇ ગયું છે? તું આવું કેમ માની બેઠી?’
‘કેમ ન માનું? બાર પત્રો લખ્યા. તેં મને કેટલા પત્રોના જવાબ લખ્યા? ક્યારેય તને મારી લાગણીનો વિચાર આવ્યો છે?’ આટલું બોલવા માટે મનીષાએ માત્ર એક શ્ર્વાસનો જ ઉપયોગ કર્યો.
અમિતે ઘણા પત્રોના ઉત્તરો નહોતા આપેલા તેથી સ્વાભાવિક રીતે જ અનેક શંકા-કુશંકાથી સાચા-ખોટા અનુમાન કરી મનીષા વ્યાકુળ બની ગયેલી. મનીષા આજે આખરી નિર્ણય કરીને જ આવી હતી કે અમિતને કહી દેવું છે કે – ‘હું તને ન ગમતી હોઉં તો મને સાફ જણાવી દે, તો હું મારા રસ્તે અને તું તારા રસ્તે…’ અમિત મનીષાનો કહેવાનો મતલબ સમજતો હોવા છતાં પણ કશું જ જાણતો નથી એવું બતાવી મનીષાના ગુસ્સાને પ્રોત્સાહન આપવા તેણે શક્ય એટલો અભિનય કર્યો. અમિત એ પણ જાણતો હતો કે મનીષા જેટલી ઝડપથી ગુસ્સે થાય છે એટલી જ ઝડપથી તેનો ગુસ્સો ઓગળી જાય છે. તેને ભૂલ કબૂલ કરીને માફ કરવાનું કહી દઇએ એટલે તદ્દન લાગણીવશ થઇ જવાની.
‘મનીષા! એક નાની એવી ભૂલનું આટલું મોટું પરિણામ?’ અમિત ભાવવશ બની ગયો.
‘અમિત! મને તારા જવાબની રાહ હોય કે નહીં?’ મનીષા થોડી શાંત પડી.
‘માન કે મને કંઇ થઇ ગયું હોત તો તારા પત્રના જવાબ કેમ આપી શકાય? અને છતાંય તું તો હવે એમ જ સમજીશ ને કે હું તારા કરતાં રૂપાળી છોકરીને..!’
‘ઓહ… અમિત…!’ મનીષાએ અમિતને એકદમ બોલતો અટકાવ્યો. મનીષા અમિતની આંખમાં આંખ પરોવીને જોઇ રહી હતી. અમિતની આંખ ભીની થઇ ગઇ હતી. આંસુની ત્રુટક રેખા અમિતના ગાલ પરથી વહેતી હતી. સામાન્ય રીતે આવું બને ત્યારે મનીષાના ગુસ્સાની ભરતી ઓટમાં પરિણમવા લાગે એવું અમિત બરાબર જાણતો હતો.
‘મનીષા! તેં ક્યારેય વિચાર કર્યો છે કે તું ગુસ્સે થાય છે પછી મારી કઇ દશા થાય છે? છોડ એ બધી લાગણીભરી વાતોને! મેં તારા પત્રોના ઉત્તર નથી આપ્યા એ મારી ભૂલ છે. મને માફ નહીં કરે?’ ‘… ઠીક છે બાર પત્રોના જવાબ તો ન આપ્યા પણ તેરમા પત્રના જવાબમાં રૂબરૂ મળવા તો આવ્યો!’ મનીષાને શાંતિ થઇ.
‘અમિત! મારાથી વધારે કહેવાઇ ગયું? વધારે પડતું ગુસ્સે થઇ જવાયું? મને થાય છે કે આ જીવન તારા હાથમાં મારું મોં છુપાવીને રડ્યા જ કરું… રડ્યા જ કરું… અને મારાથી થયેલા ક્રૂર વર્તાવ માટે પ્રાયશ્ર્ચિત કરું, તો જ મારા આત્માને સંતોષ થશે.થ
મનીષા બહુ જ લાગણીશીલ હતી. અમિત તેની લાગણી ન દુભાય તેનો ખ્યાલ રાખતો હતો. છતાં અમિતને થયું કે જો આજે હું મનીષાની લાગણીની પરવા કરીશ તો મનીષા વાસ્તવિકતાથી અજાણ રહેશે. તે મનીષાને કયા કારણોસર પત્રો નથી લખી શક્યો તે સ્પષ્ટ કહી દેવું જોઇએ તેમ અમિતને લાગ્યું. મનીષા જ્યારે રડતી ત્યારે હંમેશાં પોતાનું મોઢું અમિતના હાથમાં છુપાવી દેતી. અમિતે મનીષાને કહ્યું, ‘લે મનીષા, મારા હાથમાં તારું મોઢું છુપાવીને જેટલું રડવું હોય તેટલું રડી લે. આવો મોકો તને ક્યારેય નહીં મળે.’ અત્યાર સુધી પાછળ રાખેલા બંને હાથ અમિતે મનીષા તરફ લંબાવ્યા અને…??
મનીષાની આંખે અમિતના હાથ જોયા ન જોયા ત્યાં તો મોઢામાંથી ચીસ નીકળી ગઇ. ‘અમિત, તારા… બંને હાથ?’

Facebook Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may also like

સિકંદરાબાદ ખાતે ખુશનુમા વાતાવરણમાં યોજાયું ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદનું 49મું અધિવેશન

સિકંદરાબાદ ખાતે ખુશનુમા વાતાવરણમાં યોજાયું ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદનું